İnsanın Saklı Cümlesi

Bazen insan, kim olduğunu bulmaya çalışırken kendisi olmaktan ne kadar uzaklaştığını fark edemez.

Hayatımız boyunca kendimize pek çok soru sorarız. Ne istiyorum? Nereye aitim? Nasıl biri olmalıyım? Gerçekten mutlu muyum?

Fakat bütün bu soruların arasında belki de en önemlisini unuturuz:

“Ben gerçekten kendim miyim, yoksa olmam gerektiğine inandığım kişiye mi dönüşüyorum?”

Bazen kendimizi bulmak için çıktığımız yolculuk, farkında olmadan kendimizden uzaklaştığımız bir sürece dönüşür. Başkalarının beklentilerine yetişmeye, eksiklerimizi tamamlamaya, daha başarılı, daha güçlü, daha sevilen biri olmaya çalışırken içimizdeki gerçek sesi duyamaz hâle geliriz.

Ve günün birinde, her şey yolunda görünürken bile içimizden sessiz bir cümle geçer:

“Kendimi ararken kendimden uzaklaşıyorum.”

Kendimizi Bulmak Neden Bazen Bu Kadar Zor?

Çocukluğumuzdan itibaren nasıl davranmamız gerektiğine dair pek çok mesaj alırız.

“Güçlü olmalısın.”

“Kimseyi üzmemelisin.”

“Hata yapmamalısın.”

“Başarılı olmalısın.”

“Duygularını bu kadar belli etmemelisin.”

Bu cümlelerin bazıları zamanla yalnızca çevremizden duyduğumuz sözler olmaktan çıkar. Kendi iç sesimize dönüşür.

Artık başkaları söylemese bile kendimize aynı beklentileri hatırlatırız. Sevilmek için uyum sağlamamız, değerli hissetmek için başarmamız, güvende olmak için her şeyi kontrol etmemiz gerektiğine inanabiliriz.

Bir süre sonra da neyi gerçekten istediğimizle neyi istememiz gerektiğini düşündüğümüz birbirine karışır.

İşte insanın kendinden uzaklaşması bazen tam da burada başlar.

Çünkü insan her zaman kendisi olmaktan vazgeçtiği için değil, kendisi olarak kabul edilmeyeceğinden korktuğu için de değişebilir.

Herkesin Gördüğü Ben ile İçimde Yaşayan Ben Aynı mı?

Dışarıdan bakıldığında hayatımız oldukça düzenli görünebilir.

Sorumluluklarımızı yerine getiriyor, insanlarla ilişkilerimizi sürdürüyor, hedeflerimize ulaşmak için çabalıyor olabiliriz.

Ama iç dünyamızda bambaşka bir hikâye yaşanıyor olabilir.

Herkese yetişen bir insan, kendi ihtiyaçlarını yıllardır erteliyor olabilir.

Her zaman güçlü görünen biri, aslında yardım istemekten korkuyor olabilir.

Sürekli başarılı olmaya çalışan biri, başarısız olduğunda değerini kaybedeceğine inanıyor olabilir.

Herkesi mutlu etmeye çalışan biri ise kendi mutsuzluğunu fark etmekte zorlanıyor olabilir.

Bunların hiçbiri dışarıdan kolayca görülmez.

Çünkü insan yalnızca davranışlarından ibaret değildir. Davranışlarının ardında ihtiyaçları, korkuları, beklentileri ve çoğu zaman dile getirmediği duyguları vardır.

Bazen en çok gösterdiğimiz yönümüz, en çok saklamaya çalıştığımız kırılganlığımızı örter.

Kendini Geliştirmek ile Kendinden Uzaklaşmak Arasındaki İnce Çizgi

Bugün hemen her yerde daha iyi bir insan olmamız gerektiğini duyuyoruz.

Daha üretken, daha disiplinli, daha özgüvenli, daha başarılı, daha sosyal...

Kişisel gelişim hayatımıza değer katabilir. Ancak kendimizi geliştirme arzumuz, olduğumuz kişiyi sürekli yetersiz görmeye başladığımızda yorucu bir mücadeleye dönüşebilir.

Kendimize şu soruyu sormak bu yüzden önemlidir:

“Değişmek istiyorum çünkü gelişmeye ihtiyaç duyuyorum, yoksa olduğum hâlimle yeterince değerli olmadığıma mı inanıyorum?”

Bu iki düşünce arasındaki fark küçücük görünse de insanın kendisine yaklaşımını derinden etkiler.

Kendini tanımak, bütün eksiklerini ortadan kaldırmak anlamına gelmez.

Her korkusunu yenmek, her duygusunu kontrol etmek ya da her koşulda doğru davranmak zorunda olmak da değildir.

Kendini tanımak; güçlü yanlarını keşfederken zorlandığın taraflarını da görebilmek, ihtiyaçlarını fark etmek ve davranışlarının ardındaki motivasyonları anlamaya çalışmaktır.

Çünkü insan kendisiyle sürekli savaşarak değil, kendisini anlamayı öğrenerek de gelişebilir.

Belki de Aradığımız Kişi, Olmaya Çalıştığımız Kişi Değildir

Bir an için düşünelim.

Kimseyi memnun etmek zorunda olmasaydınız nasıl davranırdınız?

Başarılı görünmek zorunda olmasaydınız neleri denemek isterdiniz?

Güçlü görünmek zorunda olmasaydınız hangi duygunuzu ifade ederdiniz?

Yanlış anlaşılmaktan korkmasaydınız hangi cümleyi kurardınız?

Bu sorular kolay cevaplanmayabilir. Hatta bazıları bizi rahatsız edebilir.

Çünkü uzun zamandır taşıdığımız rollerin, beklentilerin ve alışkanlıkların ötesine bakmamızı ister.

Ama belki de kendimize yaklaşmak tam olarak böyle başlar.

Büyük kararlarla değil, küçük farkındalıklarla...

Her şeye “evet” derken aslında “hayır” demek istediğimizi fark ettiğimizde.

Güçlü görünmeye çalışırken yorulduğumuzu kabul ettiğimizde.

Başkasının başarısıyla kendi değerimizi ölçmekten vazgeçmeye başladığımızda.

Ve en önemlisi, kendimize sürekli nasıl biri olmamız gerektiğini sormak yerine, kim olduğumuzu merak ettiğimizde.

Kendine Yaklaşmak İçin Bugün Ne Yapabilirsin?

Kendini tanıma yolculuğu bazen hayatını tamamen değiştirmekten değil, gündelik yaşamında kendine yönelttiğin soruları değiştirmekten geçer.

Bugün birkaç dakika ayırıp şu üç soruyu düşün:

1. En çok hangi durumlarda kendim gibi davranmadığımı hissediyorum?

Bu anlarda hangi beklentilere uyum sağlamaya çalıştığını fark et.

2. İnsanların benim hakkımda ne düşünmesinden korkuyorum?

Bu korkunun kararlarını ve ilişkilerini ne ölçüde etkilediğini düşün.

3. Kendime söylemek isteyip de uzun zamandır ertelediğim cümle ne?

Belki “Ben de yorulabilirim.”

Belki “Her şeyi başarmak zorunda değilim.”

Belki de “Benim ihtiyaçlarım da önemli.”

Cevabın ne olursa olsun, onu hemen değiştirmeye çalışma. Önce anlamaya çalış.

Çünkü farkındalık, insanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi yeniden değerlendirmesi için bir başlangıç olabilir.

İnsanın saklı cümlesi:

“Kendimi ararken kendimden uzaklaşıyorum. Belki de artık kim olmam gerektiğini değil, kim olduğumu duymalıyım.”

Peki ya sen?

Kendini en çok hangi durumlarda kendinden uzaklaşmış hissediyorsun?

Belki de bu soruya vereceğin cevap, kendine yaklaşmanın ilk adımıdır.