İnsanın Saklı Cümlesi

Her insanın içinde duyulmayı bekleyen bir cümle vardır.

Bazı insanlar vardır; herkesin hayatının bir köşesinde yerleri vardır ama kendi hayatlarında kendilerine ayıracak yer bulamazlar.

Birinin derdini dinler, diğerinin yükünü hafifletir, bir başkasının yüzünü güldürmeye çalışırlar. Kimin neye ihtiyacı olduğunu çoğu zaman bir bakışla anlarlar.

Ama biri dönüp de “Peki, sen nasılsın?” diye sorduğunda, cevapları genellikle aynıdır:

“İyiyim ben, sen nasılsın?”

Çünkü başkalarını düşünmek zamanla öyle alışılmış bir hâle gelir ki insan kendi ihtiyaçlarını fark etmeyi unutabilir.

Bir anne düşünün… Evde herkesin neyi sevdiğini bilir ama kendisi sevdiği şeyi hatırlamaz.

Bir baba düşünün… Ailesinin ihtiyaçlarını karşılamak için yıllardır çalışır didinir ama kendi yorgunluğuna bir türlü sıra gelmez.

Bir öğretmen, bir çalışan, bir dost ya da bir evlat… Herkesin hayatına yetişmeye çalışırken kendine geç kalabilir. Üstelik bunu çoğu zaman sevgiden yapar.

Fakat insan bazen sevilmek için değil, sevmeye devam edebilmek için de kendisine dönmelidir.

İyilik Yaparken Kendimizi Unutmak

Başkalarına yardımcı olmak, onların mutluluğuyla mutlu olmak çok kıymetlidir. Ancak bazen farkında olmadan kendi değerimizi başkalarının hayatındaki yerimizle ölçmeye başlayabiliriz.

“Bana ihtiyaç duyuluyorsa önemliyim.”

“Birinin işine yarıyorsam değerliyim.”

“Herkes iyiyse ben de iyiyim.”

Bu düşünceler zamanla içimizde sessiz bir rutine dönüşebilir.

Oysa bir insanın değeri, kaç kişinin hayatında kahraman olduğuyla ölçülemez.

Kimseye bir şey katmadığınız, kimsenin sorununu çözmediğiniz, sadece kendiniz olduğunuz anlarda da değerlisiniz.

Peki, Ben Neredeyim?

Belki de bugün kendimize sormamız gereken soru şudur:

“Başkalarının hayatında gösterdiğim önemi, kendi hayatımda ne kadar gösteriyorum?”

En son ne zaman yalnızca canınız istediği için bir şey yaptınız?

Ne zaman yorulduğunuzu kabul ettiniz?

Ne zaman bir başkasının ihtiyacından önce kendi duygunuzu dinlediniz?

Kendimize değer vermek, başkalarını daha az sevmek değildir. Sınır koymak sevgisizlik, dinlenmek tembellik, yardım istemek güçsüzlük değildir.

Bazen insanın kendisine göstereceği en büyük sevgi, herkese yetişmek zorunda olmadığını kabul etmesidir.

Bu Hafta Kendinize Küçük Bir Yer Açın

Bu hafta bir kez olsun kendinize şu soruyu sorun:

“Bugün başkaları için ne yaptım?” değil, “Bugün kendim için neye ihtiyaç duydum?”

Belki biraz dinlenmeye, belki anlaşılmaya, belki de hiçbir şey yapmak zorunda olmadığınız birkaç dakikaya…

Unutmayın, başkalarının hayatına dokunan ellerinizin sizin de omzunuza konmaya hakkı var.

Çünkü siz yalnızca başkalarına iyi geldiğiniz için değil, var olduğunuz için de değerlisiniz.

Belki de bu hafta duyulmayı bekleyen en önemli ses, kendi içinizden gelen sestir.

Büşra Atabey